ACI GERÇEK

    
             

                                                      

Nasıl hissettiğimi çözemiyorum.İçimdeki bu burukluk ne için bilmiyorum.Birisine sorasım var neden ben? Neden hep ben?
               Her şeylerini düşündüğüm için mi?Dertlerini derdim bildiğim için mi tüm bu yaşadıklarım.Yazık.Bunca şeye rağmen,yaşanan güzel anılara rağmen  dost bildiğim insanların beni arkadaş olarak bile görmediklerini fark etmek acıtıyor.Bu yüzdendir içimde ki burukluk.Çabuk atlatamam.Her şeyin izi kalır bende.O izlerinde yok olmasına izin vermem.Ben yaralarımla,insanların bıraktığı izlerle var oluyorum.Yaptıklarınızı unutmam mesela.Çünkü hayatımdan yer verdim size ben.Her şeyinizle kabullendim sizi.Yanlışlarınızla,doğrularınızla,acılarınızla,sıkıntılarınızla.Çünkü dost demek bu demekti benim gözümde.Kimse bana yapmadı ama ben sizin sustuklarınız olmak istedim.Dışarıyı herkes görüyor önemli olan içeriye dokunabilmek.Size yaptıklarıma rağmen kötü dediniz.Keşke yapmasaydım demedim hiçbir zaman,ben sandığınız gibi kötü değilim.Eğer olsaydım keşke yapmasaydım derdim.Kusura bakmayın ama gerçeği göremeyecek kadar körsünüz...

Ne güzel söylemiş MEVLANA;Sende en iyi ne varsa dostuna onu ver.