KENDİNİ BUL!

   

                                                           

                 Kendimden özür diliyorum.Yaşadığım süre boyunca hep merhametimin arkasından yürüdüm,beklentilerimi arkada bıraktım.Kimseden bir şey beklemedim,doğrusu bu sanıyordum.Yaşadıklarımı,yaşayamadıklarımı içimde sakladım,sustum,bastırdım olsun dedim insanlık bende kalsın.Ben en iyisini yaşatayım ki istemeye yüzüm olsun dedim.Verdim,hep verdim karşılığını alıp almadığıma bakmadan,aslında güçlü olmak değildi istediğim,ama olmak zorundaydım ve bırakıldım.Kendimi hep erteledim.Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana verilmiş bir görev olarak kabul ettim.Herkesi mutlu etmek zorundayım sandım.Benim de mutlu olmam gerektiğini unutuyormuşum meğer...Görevim neyse en iyisini yapmalıyım ki vicdanım rahat etsin.Birilerinin de bana karşı görevleri olduğunu hiç'e saymışım oysa.Ne yazık ki;Bana verilen rolleri en iyi şekilde oynarken onların rollerini iyi oynayıp oynamadığını hiç görmedim.Karşımdakilerin eksiklerini tamamlamaya çalışırken,onların hatalarını görmeye vaktim kalmamış sanki.Beni üzmelerine bakmadan,karşılığında ne aldığıma ne hissettiğime aldırış etmeden hep verdim..Kendimi nasılda unutmuşum.Unutturmuşlar aslında...Paramparça olan kalbime,cayır cayır yanan içime,doğruları söylemeye çalışan beynime,mutsuz yüzüme hep sus dedim.Sen sus!Kendime haksızlık ettim,kimseye etmediğim kadar.Herkesi dinledim kendimi dinlemediğim kadar.Kimse benim yüzümden mutsuz olmasın diye mutluluk oyunlarımı oynadım.Yetmedi yeni oyunlar buldum.Ama bir gün bir bakmışım ki paramparça olmuşum.Tutunacak tek duygu bırakmamışım kendime.Kendimi teselli edecek tek şey yokmuş hayatımda.Allak bullak olmuşum.Kendimi aramaya çıktığımda ise yorgun,yılgın,bitkin,bir kösede saklanıp ağlayan bir kız çocuğu olarak buldum.