BOOK MOOD

GERÇEK Nedir bu herkesin dilinden düşürmediği "gerçek" ? Bana göre inanç ve ihtiyaçlarımızdan biri. Bazen de göz yanılmasından başka bir şey değil. Bir teze , bir olaya ve söylenene inanmadan önce biraz durup acaba ihtiyacım olan şey ne diye düşünüyoruz. Evet farkında değiliz ama yapıyoruz. Üzülmek mi istiyoruz o zaman bizi mutlu edecek olaya inanmayıp "gerçek değil" diyip kendimizi üzecek olan şeye yönlendiriyoruz. E tabii arkasından da hemen kimse beni anlamıyor , depresyondayım , mutlu değilim gibi şikayetler çıkıyor. İşte bunların hiç biri gerçek değil. Bunlar o bahsettiğimiz -göz yanılmalarından başka bir şey değil-. Suçlamaları da atlamamak gerek. İçinde bulunduğumuz her kötü durumda başkalarını suçlamaktan ne zaman vaz geçeceğiz?  Muhtemelen kendimizi üzeceğimiz aklımıza gelince. Başkaları için yaşadığımızdandır belki de bu suçlamalar. Çünkü bu biz değiliz. En azından bu olmamalıyız. Ne istiyorsan onu giy , ne dinlemek istiyorsan onu dinle , cin...

                                            Daha iyi olabilmek için çabalıyor insanlar.Henüz iyi olamamışken ... Hep en iyisi için çabalarken,gözümüzün önündekileri kaçırmışız.Kaçırdıklarımız en değerlilerimiz,farkında bile değiliz.Sevdiğimiz şeyleri,yapmak istediklerimizi hep erteleriz.Bir nevi başkaları için yaşarız kısacık ömrümüzü.İnsanların rolleri vardır.Benimde veya seninde var.Bu roller için ne sevip ne sevmediğimiz ya da ne yapıp ne yapmak istemediğimiz sorulmadı.Her şey bizim elimizde..İnsanlar düştükleri yerden kalkıp dimdik durabilmek için savaşırlar.Benim açımdan ise tek çare düşmemektir.Çok mu diktatör oldu ?              BİR DAHA MI GELECEĞİZ DÜNYA'YA? İnsanlar bencildir...Kendi  düştüğü zaman narin eller tarafından kaldırılmak ister.Ancak düşen karşısındaki olduğu zaman işler değişir.''Düşene bir tekme de sen at'' sö...

                                                                          Nasıl hissettiğimi çözemiyorum.İçimdeki bu burukluk ne için bilmiyorum.Birisine sorasım var neden ben? Neden hep ben?                Her şeylerini düşündüğüm için mi?Dertlerini derdim bildiğim için mi tüm bu yaşadıklarım.Yazık.Bunca şeye rağmen,yaşanan güzel anılara rağmen  dost bildiğim insanların beni arkadaş olarak bile görmediklerini fark etmek acıtıyor.Bu yüzdendir içimde ki burukluk.Çabuk atlatamam.Her şeyin izi kalır bende.O izlerinde yok olmasına izin vermem.Ben yaralarımla,insanların bıraktığı izlerle var oluyorum. Yaptıklarınızı unutmam mesela.Çünkü hayatımdan yer verdim size ben.Her şeyinizle kabullendim sizi.Yanlışlarınızla,doğrularınızla,acılarınızla,sıkıntılarınız...

                                                                                 Kendimden özür diliyorum.Yaşadığım süre boyunca hep merhametimin arkasından yürüdüm,beklentilerimi arkada bıraktım.Kimseden bir şey beklemedim,doğrusu bu sanıyordum.Yaşadıklarımı,yaşayamadıklarımı içimde sakladım,sustum,bastırdım olsun dedim insanlık bende kalsın.Ben en iyisini yaşatayım ki istemeye yüzüm olsun dedim.Verdim,hep verdim karşılığını alıp almadığıma bakmadan,aslında güçlü olmak değildi istediğim,ama olmak zorundaydım ve bırakıldım.Kendimi hep erteledim.Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana verilmiş bir görev olarak kabul ettim.Herkesi mutlu etmek zorundayım sandım.Benim de mutlu olmam gerektiğini unutuyormuşum meğer...Görevim neyse en iyisini yapmalıyım ki ...